Rodzaje budżetu partycypacyjnego w Europie są niezmiernie różnorodne i ściśle powiązane z wcześniej funkcjonującymi, zakorzenionymi formami angażowania się obywateli i obywatelek w sprawy samorządu. W Porto Alegre, gdzie narodziła się ta koncepcja dysponowania finansami publicznymi ewidentnie wpłynęło to na rozwój demokracji i sprawiedliwości społecznej. Czy podobne efekty są dostrzegane w europejskich eksperymentach? Czy w przypadku starego kontynentu w ogóle można mówić o jednym mechanizmie, czy wszystkie rodzaje budżetu partycypacyjnego łączy jedynie wspólna nazwa? Czy popularność tego rozwiązania to przejaw „politycznej mody” czy przemyślanej strategii zarządzania miastem? Jakie rodzaje budżetu partycypacyjnego możemy wyróżnić na gruncie europejskim, co wpływa na ich taki a nie inny charakter? W jakim kontekście rozwiązanie to przyczynia się do takich pożądanych efektów jak reforma administracji, demokratyzacja sfery publicznej i realizacja zasady sprawiedliwości społecznej? Na te wszystkie pytania próbują odpowiedzieć autorki niniejszego tekstu.